ชีวิตคือ...การเดินทาง

มีคนเคยบอกว่า...ชีวิตคือการเดินทาง ที่ต้องเรียนรุ้อย่างไม่มีวันสิ้นสุด

แต่ละวันเราก้าวไปบนเส้นทาง ที่เราเลือกที่จะเดินและเลือกที่จะเป็น

โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง คงไม่มีใครอยากให้มันผิดพลาด

อยากให้หนทางของเราันั้นสวยงามในแบบที่เราคิด

บางวันเราก็ก้าวเดินไปอย่างรวดเร็ว เร็วจนแทบจะวิ่งด้วยความเชื่อมั่น

บางวัน...ใจดวงเดิมของเรามันก็กลับฝ่อ เราแทบจะหยุดนิ่ง หมดแรง

ไม่เข้าใจในหลายๆสิ่งที่ไม่ได้คาดคิดเอาไว้

บางวัน...เราจึงขอเดินให้ช้าสักนิด เพื่อที่จะได้มีเวลาดิดทบทวนหรือชื่นชมทิวทัศน์ข้างทางบ้าง

จนบางครั้งก็มารู้ตัวว่าเราอาจจะไปผิดทางด้วยซ้ำ

หรือสงสัยว่าตัวเองกำลังหลงทางอยู่หรือเปล่า 

แต่นั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ได้เจอกับทางออก

เพราะอย่างน้อย...เราก็ได้ลองไปในที่ที่ไม่เคยไป

เราอาจจะกำลังไปในที่ที่ไกลกว่าเดิมก็ได้

หากชีวิตคือการเดินทางเดินทางจริงๆ เมื่อมีเริ่มต้นก็มีจุดหมายปลายทาง

และมีทางออกให้กับทุกเส้นทางเสมอ ให้เวลากับหนทาง แล้วมันจะพาเราไปเจอกับเรื่องใหม่ๆ

 และแม้บางครั้ง...หนทางจะพาเราย้อนกลับไปเจอเรื่องเดิมๆอย่างหนีไม่พ้น

เราอาจจะต้องหัวเราะและร้องไห้ไปอีกสักกี่ครั้งก็ไม่เป็นไรหรอก

เพราะทุกขณะที่ผ่านไปเราได้บทเรียนเพิ่มขึ้นมา

และจงทำความรุ้จักกับความรู้สึกของตัวเองให้มากขึ้น

ให้ตัวเองได้ลองทำแล้วทุกอย่างก็จะผ่านไปด้วยดี